Μικροδιακρίσεις με Μεγάλη σημασία

Ό

λοι έχουμε τις προκαταλήψεις μας και όλοι κάποια στιγμή κάναμε κάποια μικροδιάκριση. Η συνήθης αντίδραση όταν κάποιος μας το επισημάνει είναι να γίνουμε αμυντικοί και να υπεραμυνθούμε των καλών προθέσεών μας, «εγώ δεν θα το έκανα ποτέ αυτό». Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν φερθήκαμε με προκατάληψη ασυνείδητα ή από έλλειψη γνώσης.

Οι μικροδιακρίσεις σύμφωνα με την Wikipedia «είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για σύντομες, συνηθισμένες καθημερινές λεκτικές, συμπεριφορικές ή περιβαλλοντικές προσβολές, εσκεμμένες ή ακούσιες, που επικοινωνούν εχθρικές, υποτιμητικές ή αρνητικές προκαταλήψεις και προσβολές προς οποιαδήποτε ομάδα, ιδιαίτερα πολιτισμικά περιθωριοποιημένες ομάδες. Ο όρος επινοήθηκε από τον ψυχίατρο και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Chester M. Pierce το 1970, για να περιγράψει προσβολές αλλά και απολύσεις, που συνέβαιναν τακτικά από μη μαύρους Αμερικανός προς αφρικανικούς Αμερικανούς. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η χρήση του όρου εφαρμόστηκε στην περιστασιακή υποβάθμιση οποιασδήποτε κοινωνικά περιθωριοποιημένης ομάδας, συμπεριλαμβανομένων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας και των ατόμων με ειδικές ανάγκες».

Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι σημαντικό να είμαστε θε θέση να αναγνωρίσουμε και να αναδεικνύουμε όταν προκύπτουν τέτοιες συμπεριφορές, γιατί αφενός υπάρχουν και εφ’ εταίρου τις υφίστανται περιθωριοποιημένες και καταπιεσμένες ομάδες με συχνά αρνητικότατες συνέπειες στον ψυχισμό και την υγεία τους.

Σημασία δεν έχουν μόνο οι προθέσεις, γιατί όπως πολύ σωστά έχει πει ο Δάντης «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις», σημασία έχουν ο επιπτώσεις όσων λέμε και κάνουμε στους άλλους.