Η ιδιωτική ζωή των δέντρων – Alejandro Zambra

Ο

αφηγητής είναι συγγραφέας, που λόγω της εργασίας του μπορεί να αφιερώσει χρόνο για να γράφει το μυθιστόρημά του μόνο κάθε Κυριακή. Τα βράδια από την άλλη, περνάει χρόνο με τη θετή του κόρη, την Ντανιέλα, στην οποία αφηγείται ιστορίες με δέντρα. Όταν ένα βράδυ, η γυναίκα του αφηγητή καθυστερεί να επιστρέψει στο σπίτι, χωρίς να ειδοποιήσει, εκείνος αναπολεί τη ζωή τους και φαντάζεται τι θα σκέφτεται η Ντανιέλα, στο μέλλον για το μυθιστόρημά του, καθώς μεγαλώνει χωρίς τη μητέρα της.

Αποσπάσματα απ’ το βιβλίο:

…Αυτός ο χρόνος της σιωπής ήταν η τελευταία πολυτέλεια που μπορούσε η Βερόνικα να διαθέσει στον εαυτό της, ένα συμπλήρωμα ιδιωτικότητας, ένας χώρος να δομήσει, έστω και με επισφαλή ηρεμία, τις αποφάσεις της… σελ. 20

… Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελε να γράψει μυθιστόρημα· ήθελε απλώς να βρει μια ζώνη νεφελώδη και συμπαγή για να στοιβάξει τις αναμνήσεις του… σελ. 38

…Στα μυθιστορήματα, όταν κάποιος δεν γυρίζει σπίτι του, σκέφτεται ο Χουλιάν, σημαίνει ότι κάτι κακό έχει συμβεί. Τώρα, όμως, ευτυχώς, δεν πρόκειται για μυθιστόρημα: σε λίγα λεπτά η Βερόνικα θα εμφανιστεί με μιαν αληθινή ιστορία, με μια ευσταθή δικαιολογία για την καθυστέρησή της, και τότε θα μιλήσουμε για το μάθημα ζωγραφικής της, για τη μικρή, για το βιβλίο μου, για τα ψάρια, για την ανάγκη ν’ αγοράσουμε ένα κινητό, για ένα κομμάτι πουτίγκα που έχει μείνει στο φούρνο, για το μέλλον, ακόμα και, ίσως, λιγουλάκι, για το παρελθόν… σελ. 41

… αγαπάς για να πάψεις ν’ αγαπάς, να παύεις ν’ αγαπάς για ν’ αρχίσεις να αγαπάς άλλους, ή για να μείνεις μόνος, για λίγο ή για πάντα. Αυτό είναι το δόγμα. Το μοναδικό δόγμα… σελ. 68