Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Με αφορμή την ημέρα γενεθλίων του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν η δεύτερη μέρα του Απριλίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου.

Μέσα από την ιδιότητα μου ως ψυχολόγος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων, ήθελανα μιλήσω για την αγάπη μου για τα παραμύθια αλλά και για την σημασία που έχουνγια τα παιδιά.

Κατ’ αρχήν συνιστώ να φέρουν από πολύ μικρά τα παιδιά σε επαφή με τα βιβλία. Νατα αφήσουν να τα περιεργαστούν, να τα χαζεύουν, να τα ξεφυλλίσουν. Όσο μεγαλώνει ένα παιδί αρχίζει να έχει προτιμήσεις ως προς την αγορά του βιβλίου. Συνήθως ένα εξώφυλλο με έντονα χρώματα και ζωγραφιές τραβάει την προσοχή, καθώς επίσης βιβλία με ήρωες από κόμικς ή κινούμενα σχέδια, λόγω του ότι είναι πιο οικεία στα παιδιά, έχουν μεγαλύτερη αγοραστική ζήτηση.

Οι γονείς θα πρέπει να δίνουν σημασία στην συνολική εικόνα ενός βιβλίου δηλαδή την πλοκή, παρουσίαση, φροντισμένη έκδοση, μέγεθος γραμματοσειράς κα. Επίσης, αν αφιερώσουν λίγο χρόνο στο βιβλιοπωλείο μπορούν να ανακαλύψουν βιβλία θησαυρούς μιας και υπάρχει πληθώρα θεμάτων και πολύ ευρηματικές εκδοτικές προσπάθειες. Είναι σημαντικό να αγοράζουν στα παιδιά βιβλία ανάλογα με την ηλικία τους ώστε να μπορούν να τα παρακολουθήσουν. Κάτι που γίνεται συχνά είναι οι γονείς να αγοράζουν βιβλία για μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά, με αποτέλεσμα να κουράζεται το παιδί να το διαβάσει, να αποθαρρύνεται, και σταδιακά να χάνει το ενδιαφέρον του.

Σχετικά με το πότε πρέπει να ξεκινήσει η επαφή με το βιβλίο, θεωρώ από βρεφική ηλικία. Υπάρχουν βιβλία ειδικά για μικρές ηλικίες ώστε να εξοικειωθούν με την υφή διαφόρων υλικών, με ήχους και εικόνες ζώων. Έτσι από πολύ μικρή ηλικία ξεκινάει αυτή η σχέση αγάπης που για τους τυχερούς κρατάει μια ζωή. Μέσα από τα λόγια του μεγάλου συγγραφέα Μπόρχες καταλαβαίνουμε την αγάπη που είχε για τα βιβλία «όταν φαντάζομαι τον παράδεισο, θέλω να είναι μια βιβλιοθήκη».

Ένα σημαντικό κομμάτι στην γνωριμία με τα βιβλία είναι η διαμεσολάβηση του γονιού. Το παιδί αποζητά την επαφή με τον γονιό και η ανάγνωση παραμυθιών και διαφόρων ιστοριών αποτελεί ιδανικό τρόπο. Είναι μια ευκαιρία συνομιλίας γονιού και παιδιού, επικοινωνίας συναισθημάτων αλλά και συζήτησης, καμιά φορά, πολύ ευαίσθητων θεμάτων που μέσα από τις ιστορίες των ηρώων, τα παιδιά προσεγγίζουν με ανώδυνο τρόπο. Το βιβλίο βοηθάει να αναπτύξει αλλά και να διατηρήσει το παιδί την φαντασία του, τη δημιουργικότητα και την ανατρεπτικότητα του.

Πιστεύω ότι ανοίγοντας ένα βιβλίο ανοίγει ένας κόσμος μαγικός· γεμάτος εικόνες, ιδέες, μυρωδιές και ταξίδια. Νομίζω ότι η δύναμη των ηρώων ξεπερνάει την εμπειρία της ανάγνωσης, γίνεται σκέψη, γίνεται προβληματισμός, γίνεται συναίσθημα, και όλα αυτά μας κάνουν όλους, μικρούς και μεγάλους, πιο όμορφους ανθρώπους.

Κλείνοντας να θυμίσω τα λόγια του Άλμπερτ Αϊνστάιν που έλεγε:

«Αν θέλετε τα παιδιά σας να είναι έξυπνα, διαβάστε τους παραμύθια. Αν θέλετε τα παιδιά σας να είναι περισσότερο έξυπνα, διαβάστε τους περισσότερα παραμύθια»

Ο Δεκάλογος του αρνητικού ανθρώπου

Με σαφείς επιρροές από το βιβλίο του Paul Watzlawick «Φτιάξε τη δυστυχία σου μόνος σου» και το άρθρο της Cloe Mandanes στο πρόσφατο τεύχος του περιοδικού Networker αποφάσισα να γράψω το δεκάλογο του αρνητικού ανθρώπου όπως το αντιμετώπισα μέσα από την επαγγελματική μου εμπειρία.

Μερικές Σκέψεις γύρω από το Κεφάλαιο Απιστία

Ποιες λέξεις σας έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτεστε την απιστία;

Χωρισμός: Όταν τελειώνει μια σχέση

Δεν υπάρχουν όμορφοι χωρισμοί. Το να χωρίζεις με τον σύντροφο σου έχει λύπη, απογοήτευση, στεναχώρια, ίσως φόβο για το πώς θα είναι η ζωή μετά.

Ο δυσφημισμένος λύκος…

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό. Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.

Δεν υπάρχει τίποτα εγωιστικό σχετικά με την αυτοκτονία

Το πρόβλημα με την αυτοκτονία είναι ότι κανείς δεν ξέρει τι να πει. Κανείς δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Έτσι, χαμογελάνε, χαιρετούν και προσπαθούν να σου αποσπάσουν την προσοχή…

«Ο ιππότης με την τρυφερή καρδιά» – Αντρική ψυχολογία και ψυχοθεραπεία

Είναι κοινή διαπίστωση μεταξύ συναδέλφων ότι οι άντρες πιο δύσκολα επισκέπτονται τον ψυχολόγο και πολύ πιο σπάνια δεσμεύονται σε μακροχρόνια θεραπεία. Μήπως οι άντρες έχουν καλύτερους μηχανισμούς προσαρμογής;